BİR ÇİFT BEYAZ ÇORAP

BİR ÇİFT BEYAZ ÇORAP

Tayinim çıkıncaya kadar adını bile duymadığım bir köydü Bıçakçılar. Osmaniye-Gaziantep yolunda Çukurova’nın bitip Nur Dağları’na doğru tırmanışa geçildiği yerdeydi tarife göre. Önce Dervişiye ve sonra yürüyerek gitmek zorunda kaldığım altı kilometrelik yol… Domuzlu Dağı’nın çamlarla kaplı mezrasındaydım artık. Sarı boyalı okulun bulunduğu tepeye çıktığım zaman ince bir sis tabakası altında belirmişti Osmaniye. Kurtuluş Savaşı’nda önemli bir yeri olan “Delitop” buralarda bir yerde kurulmuş olmalıydı Fransızlar tarafından. Niçin Şimdiye kadar gelip görmemiştim? Bu tespiti zaman geçirmeden yapmalı ve bir anıt dikilmesi için çalışmaları başlatmalıydım. Bu dağın ismi de değişmeliydi tezinden.

Eylülün son haftasının ilk günüydü ve öğretmensiz, sahipsiz bir köyde göreve başlıyordum. Bunca yıllık tarih öğretmenliğinden sonra ilk defa sınıf öğretmeni olarak görev yapacaktım. Neleri, ne kadar anlatabilecektim yeni öğrencilerime? Kapının önündeki taşı çekip dualarla girmiştim sınıfa, anacığımın hep benimle olan duaları… Önce küçük bir oda. Müdür, öğretmen, memur, hizmetli; ne odası derseniz deyin sonunda her şey orada, aynı kişi tarafından yapılacaktı. Sonra kocaman bir sınıf. Ortada eski, teneke bir soba ve etrafında U düzeninde kırık dökük sıralar, etrafa dağılmış soluk ve yırtık hece tabloları. Kırık camlı pencerenin tahta kepenklerini açarak deri bir nefes alıyorum. Planlar yapmaya zamanım yoktu. Her şeyi yaşayarak öğrenecek, yaşayarak öğretecektim.Yanında koca bir köpekle koşarak gelen bir çocuk düşüncelerimden ayırıyor beni. Karşımda hazırola geçmiş nefes nefese soruyor.

– Öğretmensiniz hemi…

– Evet yeni tayin olan öğretmeniniz benim. Adın ne senin?

Sevinçle parıldayan gözlerinde ne çok şey okumuştum o an. Mahcup ama umut doluydu sesi.

Adım, Adlen öğretmenim.

– Yani Adnan mı?

– Nüfus cüzdanımda öyle yazıyor ama herkes Adlen diyor, hangisi doğru bilemiyorum.

– Peki Adnan, bugün derse başlayacağız. Arkadaşlarını…

Daha cümlemi tamamlamadan karşı yamaçlara doğru bağırmaya başlamıştı.

– Öğretmenimiz geldi… Kopun ulen öğretmenimiz geldi… Gızlara da haber iletin tez gelsinler.

Evden eve, yamaçtan yamaca daha büyük bir heyecanla yankılandı bu ses. Bütün köy canlanıvermişti. Koşuşturmalar, bağrışmalar… Bu ne anlatılmaz bir istek, ne büyük bir yarıştı Allahım. Bana doğru, okula doğru atılan her adımda onlarla doluyordum. Gönlümde fırtınalar kopuyordu. Koşup karşılamak, kucaklamak geliyordu içimden. Ama öylece durup izliyordum onları. Kiminin elinde önlüğü, kiminin elinde beyaz bir yaka, bazılarında defter, kalem… Yarış bana birkaç metre kalıncaya kadar devam ediyor ve her yeni gelen tatlı bir tebessümle sıraya giriyordu.Yokuşu en son tırmanan minicik bir kızdı. Elindeki paketi uzatırken soluklanmak için kesik kesik konuşuyordu.

– Ebem sıkma saldı öğretmenim. Ekmek yapıyorduk da onun için geciktim.

Okula gelişlerindeki bu istekten dolayı bütün öğrencilerime teşekkür ederek başladım konuşmama. İstiklal Marşımız ve andımızı söyletmeden önce okulun önemi üzerine sohbet ederek hem dinlenmelerini hem de tanışmamızı sağlamıştım. Birinci sınıftan beşinci sınıfa kadar toplam yirmi kişiydiler. Fıstık tarlasına başağa gidenleri, davar güdenleri de sayarsak otuz kişi olacaktık. Daha ilk anda ne kadar iyi anlaşmıştık. Gözlerinde çalışkan olmanın sözünü okurken onlarda anlaşılmış olmanın huzurunu yaşıyordum. Yorulacak, uykusuz kalacak, ıslanacak belki de hastalanacak ama onları öğretmensiz bırakmayacaktım.

Tam iki ay geçmişti aradan. Gün, Öğretmenler Günü’ydü. Sınıfım tertemizdi ve bütün öğrencilerim pırıl pırıldı. Biraz mahcup ama gülen gözleriyle hediyeler sunuyorlardı. Dağdan toplanmış yemişgen, minicik ellerle uzatılan bir avuç kavrulmuş fıstık, defter yaprağına sarılı bir portakal… Ve ben ilk defa hiçbir tereddüt göstermeden kabul ediyordum hediyeleri. En son yaşça ve boyca en büyük olan Yasin geldi yanıma. Beşinci sınıfta olmasına rağmen okuma yazmayı sökememiş olması, okula ısınmasını geciktirmişti ama şimdi çok iyi anlaşıyorduk. Gazete kağıdına sarılı bir paket uzattı. Meraklı bakışlar altında açtım paketi: Çoraptı… Büyük ihtimalle köye gelen çerçiden bir sepet yumurta karşılığı aldığı bir çift beyaz çorap. Bir teşekkür bile beklemeden huzurla yürüyordu sırasına doğru. Ayağındaki yırtık, siyah lastik ayakkabısını sürüyerek yürüyordu. Topukları çatlamış ayaklarında çorap yoktu. Topuğundaki derin çatlaktan incecik sızan kan, yüreğime akıyordu.

Reşat GÜREL


 

ZİYARETÇİ YORUMLARI

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu aşağıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.

BİR YORUM YAZ